Skemat e garancisë së kredive luajnë një rol të rëndësishëm në mbështetjen e bizneseve, duke lehtësuar aksesin në financim dhe duke ndarë riskun me institucionet financiare. Megjithatë, këto skema përballen me sfida të vazhdueshme që lidhen me menaxhimin e riskut të kreditit, përqendrimin e portofolit dhe sigurimin e qëndrueshmërisë në afatgjatë.
Gjatë eksperiencës sime në ADGF, kam vënë re se një nga sfidat kryesore është balancimi midis rolit zhvillues të institucionit (mbështetja e bizneseve) dhe nevojës për të kontrolluar ekspozimin ndaj riskut. Për shembull, rritja e portofolit shpesh shoqërohet me rritje të ekspozimit ndaj sektorëve të caktuar, si dhe me rritje të mundshme të nivelit të riskut të kreditit (p.sh. përmes rritjes së rasteve me vonesa apo pretendime për garanci).
Në këtë kontekst, integrimi i parimeve të qëndrueshmërisë dhe përdorimi i analizës së të dhënave bëhen gjithnjë e më të rëndësishme për vendimmarrjen strategjike.
Për këtë arsye, do të doja të hapja një diskutim mbi disa çështje kryesore:
-
Si mund të integrohet më mirë menaxhimi i riskut në strategjinë e një skeme garancie si ADGF, duke ruajtur një balancë midis mbështetjes së bizneseve dhe kontrollit të ekspozimit ndaj riskut?
-
A mund të ndihmojë përfshirja e kritereve të qëndrueshmërisë (p.sh. mbështetja e sektorëve “green” apo bizneseve me ndikim më të ulët mjedisor) në përmirësimin e cilësisë së portofolit në afatgjatë?
-
Si mund të menaxhohet në mënyrë më efektive përqendrimi i riskut në portofol (sipas sektorit, rajonit apo madhësisë së biznesit)?
-
A mund të shërbejë modeli i funksionimit të ADGF si një shembull për institucione të tjera të ngjashme në Shqipëri?
Do të vlerësoja shumë mendimin tuaj mbi këto çështje. @ADGF