Sektori i agrobiznesit ka një rol kyç në zhvillimin ekonomik, punësimin dhe eksportet në Shqipëri. Megjithatë, ky sektor po përballet me sfida gjithnjë e më komplekse që lidhen me presionin mjedisor, ndryshimet klimatike, kërkesat e tregut etj.
Shumë biznese të vogla dhe të mesme funksionojnë mbi baza praktike dhe tradicionale, pa politika të formalizuara të qëndrueshmërisë dhe pa sisteme të matshme për identifikimin dhe vlerësimin e risqeve. Kjo i bën ato më të cenueshme ndaj risqeve mjedisore, sociale, financiare dhe operacionale, duke kufizuar potencialin e tyre për zhvillim të qëndrueshëm.
Rasti i studimit të projektit tonë fokusohet në një agrobiznes të integruar vertikalisht, i cili kombinon në të njëjtin zinxhir vlerash: tregtimin e inputeve bujqësore (plehra kimike dhe pesticide), prodhimin bujqësor (kultivimin e agrumeve), përpunimin, magazinimin dhe eksportin e produkteve bujqësore.
Ky model i integrimit vertikal i jep biznesit avantazhe konkurruese, si kontroll më i madh mbi cilësinë e produkteve dhe zinxhirin e furnizimit, diversifikim të aktivitetit dhe fleksibilitet operacional. Megjithatë, integrimi vertikal rrit gjithashtu kompleksitetin e aktivitetit dhe ekspozimin ndaj risqeve të shumta.
Ngremë për diskutim disa pyetje:
- Si mund të integrohet menaxhimi i riskut në strategjinë e një agrobiznesi?
- Cilat masa konkrete mund të zbatohen për përmirësimin e menaxhimit të inputeve bujqësore dhe mbetjeve, pa rritur ndjeshëm kostot operative?
- Në çfarë mënyrash mund të integrohen praktikat e ekonomisë qarkulluese (ripërdorimi, riciklimi, optimizimi i burimeve) në aktivitetin e një agrobiznesi?
- Si mund të përfshihen punonjësit, fermerët dhe partnerët tregtarë në zbatimin e praktikave të qëndrueshme?
- Çfarë roli mund të luajnë institucionet publike dhe politikat mbështetëse në nxitjen e qëndrueshmërisë në agrobiznes?
- A mund të shërbejë ky model i menaxhimit të riskut dhe qëndrueshmërisë si shembull për agrobiznese të tjera në Shqipëri?